Hoe zijn wij begonnen?
De televisie staat er bol van. Avonturiers die op stel
en sprong naar het buitenland vertrekken om daar
een nieuw leven te beginnen, onwetend en slecht
voorbereid. Lang voordat deze programma's op tv.
kwamen, hadden ook wij deze beslissing genomen:
we wilden vertrekken!
In de herfst van 1995 kregen we de mogelijkheid
om in Frankrijk op het platteland van de Allier een
boerderij te kopen. In eerste instantie een domein van
38 hectare. Na een ruilverkaveling bleef hier gelukkig
nog maar 2 hectare van over. Dit was precies genoeg
voor onze plannen om een minicamping te realiseren en dat alles voor een prijs
waarvoor je in Nederland nog geen stacaravan koopt.
Maar ja, wat heb je eigenlijk gekocht? Vier muren, een krom dak, een paar gammele bijgebouwen en 2 ha
grond met heel erg veel onkruid. De positieve kant van
het verhaal: we hadden één kraan met gemeentewater,
twee stopcontacten met spanning erop, een heuse telefoonaansluiting en een volle waterput.
En zo ben je toch trots, je hebt tenslotte wel een plekje
in je favoriete vakantieland.
Na ons bezoek aan de notaris op een stoffig kantoortje,
met huizenhoge papierstapels op het bureau, nog even
langs "onze" boerderij gereden. En dan komt de vraag
naar boven: hoe gaan we dit in vredesnaam aanpakken?
Want er was niks: geen toilet, douche, keuken of andere
bruikbare ruimtes. We waren het er wel snel over eens:
dit gaat een vijfjarenplan worden.
Het was namelijk afhankelijk van hoeveel en hoelang we
vakanties op konden nemen om aan onze droom te
werken. Een andere belangrijke vraag was: zouden er
vrienden en familieleden zijn die ons wilden helpen?
Deze laatste vraag was snel beantwoord, het waren er veel. En waarom, we weten het nog steeds niet.
Ondanks alle opgenomen vakantiedagen en de vele hulp bleek de planning van 5 jaar niet haalbaar, het werden er 10!
In deze 10 jaar is het mogelijk geworden om normaal naar het toilet te gaan, te douchen en gebruik te maken van kook-, slaap- en wooncomfort. Tevens zijn er in deze periode sanitaire voorzieningen gebouwd voor onze minicamping.
(Uiteindelijk moet je tenslotte toch ergens van gaan leven.)
De moraal van dit verhaal: neem de tijd om je droom te realiseren!
De televisie staat er bol van. Avonturiers die op stelen sprong naar het buitenland vertrekken om daar
een nieuw leven te beginnen, onwetend en slecht
voorbereid. Lang voordat deze programma's op tv.
kwamen, hadden ook wij deze beslissing genomen:
we wilden vertrekken!
In de herfst van 1995 kregen we de mogelijkheid
om in Frankrijk op het platteland van de Allier een
boerderij te kopen. In eerste instantie een domein van
38 hectare. Na een ruilverkaveling bleef hier gelukkig
nog maar 2 hectare van over. Dit was precies genoeg
voor onze plannen om een minicamping te realiseren en dat alles voor een prijs
waarvoor je in Nederland nog geen stacaravan koopt.
Maar ja, wat heb je eigenlijk gekocht? Vier muren, een krom dak, een paar gammele bijgebouwen en 2 ha grond met heel erg veel onkruid. De positieve kant van
het verhaal: we hadden één kraan met gemeentewater,
twee stopcontacten met spanning erop, een heuse telefoonaansluiting en een volle waterput.
En zo ben je toch trots, je hebt tenslotte wel een plekje
in je favoriete vakantieland.
Na ons bezoek aan de notaris op een stoffig kantoortje,
met huizenhoge papierstapels op het bureau, nog even
langs "onze" boerderij gereden. En dan komt de vraag
naar boven: hoe gaan we dit in vredesnaam aanpakken?
Want er was niks: geen toilet, douche, keuken of andere
bruikbare ruimtes. We waren het er wel snel over eens:
dit gaat een vijfjarenplan worden.
Het was namelijk afhankelijk van hoeveel en hoelang we
vakanties op konden nemen om aan onze droom te
werken. Een andere belangrijke vraag was: zouden er
vrienden en familieleden zijn die ons wilden helpen?
Deze laatste vraag was snel beantwoord, het waren er veel. En waarom, we weten het nog steeds niet. Ondanks alle opgenomen vakantiedagen en de vele hulp bleek de planning van 5 jaar niet haalbaar, het werden er 10!
In deze 10 jaar is het mogelijk geworden om normaal naar het toilet te gaan, te douchen en gebruik te maken van kook-, slaap- en wooncomfort. Tevens zijn er in deze periode sanitaire voorzieningen gebouwd voor onze minicamping.
(Uiteindelijk moet je tenslotte toch ergens van gaan leven.)
De moraal van dit verhaal: neem de tijd om je droom te realiseren!
